Bert van de Kamp, En zij noemden hem Bono - ontmoetingen 1982-heden
Voormalig Oor-coryfee en docent popgeschiedenis Bert van de Kamp staat bekend om zijn uitgesproken muzikale voorkeuren. Zo heeft hij een zwak voor Bob Dylan en Peter Hammill. Maar verrassend genoeg ook voor mega-groep U2 en meer bepaald hun zanger Bono. Die liefde gaat bijna dertig jaar terug in de tijd. In 1982 was Bert van de Kamp een van de eerste journalisten die een diepgaand interview met U2 liet publiceren, ook al was de journalist naar eigen zeggen toen meer geïnteresseerd in U2's zusterband The Virgin Prunes die de donkere, complexe en experimentele kant van de popmuziek vertegenwoordigde, terwijl U2 net de grote massa wou aanspreken. Toch raakte Van de Kamp geïntrigeerd door het onstuimige enthousiasme en de passie van het viertal en meer bepaald Bono, en dat leidde tot een tiental ontmoetingen door de jaren heen.
Een verslag van die gesprekken in hun uitgebreide vorm maakt nu het leeuwendeel uit van het boek En zij noemden hem Bono - ontmoetingen 1982-heden. Van de Kamp interviewde Bono op enkele sleutelmomenten in U2's carrière: in 1982 op de rand van de doorbraak net voor het album War, in 1987 bij het eerste megasucces met The Joshua Tree, ten tijde van het grensverleggende Achtung Baby uit 1992 en de terugkeer naar de mainstream in 2000 met All that you can't leave behind. Daarnaast bevat het boek ook gesprekken met Bono-intimi als U2-gitarist The Edge, boezemvriend Gavin Friday en vaste bandfotograaf Anton Corbijn. Samen geven die gesprekken een beeld van het geëngageerde straatjochie Bono dat een superster werd.
Bert van de Kamp kan schrijven. Dat heeft hij jaar na jaar bewezen in zijn diepgravende artikels voor wat ooit nog Muziekkrant Oor heette. Het leverde hem in 1995 de eerste Pop Pers Prijs op. Maar Bert van de Kamp kan ook interviewen. Hij stelt de juiste vragen aan rasverteller Bono die daar dan ook gretig op ingaat. Terugkerende thema's zijn de voor Bono zo belangrijke jeugd in de denkbeeldige Lypton Village in Dublin en de prominente rol van passie, politiek en geloof als drijfveren voor U2's muziek. En daardoor krijg je een helder beeld van Bono als kunstenaar én als eerlijke interviewee die zijn afkomst nooit heeft verloochend - nergens kun je Bono door de jaren heen immers betrappen op tegenstrijdige antwoorden.
Het is dan ook enigszins jammer dat de afsluitende interviews met Bono's buddy's wat magertjes uitvallen. Ook in het afsluitende interview met Bono voel je dat er toch een zekere afstand is opgetreden tussen interviewer en interviewee, ook al zijn ze oude bekenden. Een reden te meer om het boek nu te laten verschijnen. Als afsluiter van een mooie tijd, een mooie vriendschap, zonder rancune. En als hommage aan een band die net als The Beatles commercie en kwaliteit laat samengaan.
Wouter Bulckaert