Bert van de Kamp, A B C Dylan
Bob Dylan is dit jaar 70 geworden, maar zijn status van rock-icoon is meer dan ooit onaangetast. Meer zelfs, het lijkt erop alsof de Dylan van de jaren nul van de eenentwintigste eeuw even relevant is als die van tijdens zijn hoogdagen in de jaren zestig. Over de man zijn al hele bibliotheken vol geschreven, en in dit jubileumjaar roeren ook de Dylankenners van de Lage Landen zich. Na het opmerkelijke Dylan in de studio van Patrick Roufflaer is A B C Dylan van Bert van de Kamp het tweede belangrijke boek in het Nederlandse taalgebied dat dit jaar over Dylan verschijnt.
Van de Kamp is docent popgeschiedenis, maar staat vooral bekend als de enigszins intellectualistische rockjournalist en ex-redacteur van het muziektijdschrift Oor. Geen wonder dus dat zijn aandacht als journalist ook toen al uitging naar tegen de literatuur aanschurkende rockartiesten Peter Hammill, Gavin Friday of Captain Beefheart. Maar 's mans all-time favourite is toch Bob Dylan, wiens platen en concerten hij voor Oor recenseerde en over wie hij menige achtergrondartikels in tijdschriften publiceerde. Meer zelfs, Van de Kamp is een van de slechts drie Nederlanders die Dylan ooit interviewde, en hij kent de artiest dus door en door. Dat leidde uiteindelijk tot dit encyclopedische werkje, waarin Van de Kamp een persoonlijke keuze maakt uit het leven en werk van Bob Dylan en die in korte, heldere lemmata verwerkt. Dit naslagwerk omvat natuurlijk alle officiële Dylan-albums, de belangrijkste songs uit Dylans catalogus en personen die tot de wijde entourage van de zanger behoren. Maar daarnaast vind je ook lemmata over schrijvers en muzikanten die Dylan beïnvloed hebben, beschrijvingen van de talrijke genres die Dylan in zijn muziek heeft verwerkt en onderwerpen die als een rode draad door zijn oeuvre lopen. Van de Kamps dossierkennis is fenomenaal en de informatie in dit boek is bovendien helder, correct en to the point weergegeven. De auteur slaagt er bovendien ook zeer handig in om zijn mening over 's mans output in dit boek mee te laten sluipen. Zo is Van de Kamp terecht vernietigend over het inferieure werk dat Dylan in de jaren tachtig uitbracht - wat trouwens geen hineininterpretierung is, want ook in de Oor-recensies maakte hij destijds brandhout van die platen - maar geeft hij ook lijstjes mee met volgens hem 'meesterwerken' en 'missers'. Dat hij daarin enigszins idiosyncratisch is - Street Legal maar vooral Planet Waves zijn niet bepaald de echte topplaten uit Dylans carrière, en wat doet het obscure Tell Ol' Bill in de top 5 van de beste songs - neem je er gerust voor lief bij. Van de Kamp heeft meer dan recht op zijn mening over Dylan, en als lezer zet het je aan om je eigen favorieten nog eens op een rijtje te gaan zetten en te vergelijken.
[Wouter Bulckaert]